En sıkkın ve keyifsiz anımda beni kendime getiren bir tek şey var o da kedi. Sokakta gördüğüm her kediye gülesim geliyor hatta yanlarına gidip onları şımartasım geliyor ama yaramaz şeyler tırsak olduklarından -aslında temkinli- yanaşamıyorum ama onların o minik suratlarına bakmak sanki yüzümde anlamlandıramadıkları şeyler varmış gibi o tuhaf bakışlarına bayılıyorum. O minik kafalarda birşeyler dönüyor ama ne olduğunu anlayabilsem bir de.

Kimine göre anlamsız bendeki bu hayranlık kimine göre tuhaf ama ben bile anlayamıyorum ki bu hayranlığı. Fakat umurumda mı?! Ben çocukluğumdan beri hayvanlarla büyüdüm, benden büyük köpekleri eş yapıp dans ettim, hepsini evirip çevirip oynadım zilyon şekilde ve ben böcekler hariç -nedense dayanamıyorum onlara- diğer tüm hayvanlara hayranım. Ne olursa olsun delicesine mutlu oluyorum gördüğümde.

Veterinerlik mi okusaydım ne?