İlginç arkadaşlıklar, sohbetler, mekanlar, keyifli vakitler.
Hepsi geride kalıyor yarım yamalak.
Sorunlar, mütemadiyen sorunlar fışkırıyor her bir yerden. Yer yer sebepsizce sonlanıveriyor ve herkes bir yana saçılıyor.
Hepsi de bir iz bırakıyor.
Kandırıyoruz, sadece kendimizi kandırıyoruz bu şekilde.
Şimdi şu an yaşanılanı geride bırakma çabası içindeyiz. Şimdi yaşadıklarmız da geçmişe ait olacak ve yine bazı bazı izler bırakacak.
Annenin ağrıyan yerini öpüp geçmesini sağlaması kadar basit olsaydı herşey. Basit ve sevimli.
Öpeyim yavrum da geçsin, bak geçti değil mi?
2 yorum:
Hastayı iyileştiren sevgi ve ilgi olduğunu söylüyor bütün eğitimciler..
Bu arada çizgileri boşlamamak gerekirmiş. Ne yazık ki bensde bıoşlayanlardanım. Bir ara ulusal basında çzmişliğim varken, hatta iran, mısır ve fransada çizgilerim yayınlanırken, ben protesto ederek çizgiyi ve yazıyı bırakmıştım. Reklamcılığa yöneldim. Ama çizgi ve yazı tam anlamıyla kitle eğitimi için çok önemli bir unsurdur. Bunun önemli olduğunu bildiğimiz halde üzülenek söyleyelim ki ihmal ettim.
Bence yeniden ve profösyonel bir disiplin içinde çizgiye ve hatat yazıya başlamalıyız.
keşke.
Yorum Gönder