Sessizlik bunaltıyordu beni. Sessizliğin sessizliği değildi bu. Bu benim sessizliğimdi.
...ve ben yatağımda, gözlerimi beyaz tavana dikmiş sırtüstü yatarken sessizlik büyüdü, büyüdü, bir an geldi ki kulak zarlarımın sessizlikten patlayacağını sandım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder