13 Ekim 2011 Perşembe

Yazacak çok şeyim var
ve aynı zamanda hiçbir şeyim.

Havalar da soğuyor iyiden iyiye
ve ben dedemi çok özlerken buluveriyorum kendimi.

Doluyor ağır ağır, dolduğu vakit akmaya başlıyor her bir yerinden.

Nasıl da ağır geliyor böylesine bir özlem.

Sesli sesli inlediğimle kalıyorum öylece.

Yaşanan güzellikler teselli ediyor bazı bazı. Fakat onlar bile özlemin önünü alamıyor.

Yine, sesli bir şekilde inlediğimle kalıyorum.

1 yorum:

Profösör dedi ki...

Sessiz sessiz inilemek ne kadar da acıdır aslında.. Bir an önce toprlanmak gerek..