Bazı insanlar zehirdir size. En ağır uyuşturucudan daha da kötüdür. Fark edemezsiniz. Nasıl zehirlendiğinizi anlayamazsınız. Anlasanız bile aklınız ermez çünkü bilincinizi, ruhunuzu zehirler. Elinizi ayağınızı bağlatır, ağzınızı bağlatır bir şey yapamaz hale getirip söylemeyeceğiniz, asla yapmayacağınız şeyleri yapar bulursunuz kendinizi. Çırpınırsınız kurtulmak için, nasıl çırpındığınızı bilemezsiniz. 

Sonrası ne mi? 

Ruhun pişmanlığı.

En acısı da budur çünkü başınızı öne eğmek zorunda kalırsınız. 

Zaman ilacına tutunursunuz yine iyileşebilmek için. 

Gözyaşları da rahatlatabilmek için ruhu. 

Yazmak gerekiyor.

Sonsuzluğa erişebilmek için mi tüm bunlar? Bilge olabilmek için mi? Öldürmeyen acı güçlendirir mi gerçekten?