23 Eylül 2012 Pazar

Sahil

Sabah güneşinin yüzümüze vurduğu o deniz kokan yerde bakıyordum ona. Bir nefesimde onu kaybedebilme korkumla yüzleştiğim çok anlar oldu. Fakat o sabah, ona bakarken bunlar gelmedi düşünceme. Varlığından bir haber olduğum bu insanın, bir gün nasıl oldu da bu denli seveceğim birine dönüştüğü düşüncesi vardı sadece.

Ben bunları düşünürken o, bebek gibi gülümseyip başını yaslıyor göğsüme. Bense sonsuz huzur ve aşkla parmaklarımı başında gezdiriyordum.

O zaman ne mi oluyor? Dünya hem benim oluyor hem de umrumda olmuyor. Çünkü Dünya'm kollarımda duruyor ve o zaman bir ben, bir o oluyor.

Kaderimin hediyesi derken; bunda ciddiydim.

Hiç yorum yok: